Kaj som...?

Już niy ma tych, co nos do Polski przipończyli,
młodych synków, co życiym przipłaciyli,
coby zaś do Ojczyzny przinależeć.

Już niy ma omy, kero kożdy chlyb
napoczynała krziżykiym,
a kej sznitka sleciała na ziymia,
to ji kusikiym szacunek dawała.

Już mało kto przed szychtym godo: „Szczynść Boże”,
bo gruby pozamyjkali,
a w hucie niy ma już czym hajcować.

Niy ma familoków,
bo kożdy chce mieć strzeżōny apartamynt.

Na hołdzie sie już niy bawiōm,
kóz na torgu we środach już niy ma.

Niy ma szynków, ino koncepty gastronomiczne.
Rolada roślinno, zołza godo, że za tusto,
dobrze, że Erich już zamknył oczy.

Kaj som te robotne chopy?
Kaj som baby w zopaskach?
Kaj som bajtle ryczące po placach?

Kaj som te gyburstagi?
Kaj czaskanie porcelany?

Wto terozki mo czas?

Może lepi, że ich już niy ma,
bo co by my im pokozali?